08/09/2008: "Day twenty and twenty one - Travel back!Dag twintig en eenentwintig - Terugreis!"

Het is zover, we kunnen er niet meer aan onderuit. Vandaag gaan we terug naar Nederland toe!
Nog even de laatste koffer in orde gemaakt, nu zitten alle koffers onder het toegestane gewicht. Eigenlijk kwamen we voor ons gevoel een beetje in tijdnood. We moesten immers ook nog 4 uur naar Miami rijden. Achteraf was het ook eigenlijk slimmer geweest als we een dag eerder al naar Miami vertrokken waren om daar één nachtje te slapen. Maar ja, dat is natuurlijk achteraf!Translation Pending

Toen eenmaal echt alles klaar hadden staan nog even voor de laatste keer wezen ontbijten. Echt met een heel erg dubbel gevoel. We hebben geen van vieren zin om weg te gaan eigenlijk. Voor de laatste keer een POP waffle met strawberry sauce on the side! Ik kreeg bijna geen hap door m'n keel. Reiszenuwen slaan weer toe!
Nog even lunch en fruitsalades voor onderweg meegepakt en de laatste snackpunten opgemaakt van het Diningplan.

Bij de kamer gekomen alle bagage verzameld en in de auto gezet. Het paste allemaal precies! En bij de verhuurmaatschappij maar zeggen dat in deze auto echt maar 2 grote koffers past... Nou 2 grote koffers passen er ook prima in... wij krijgen er nog 4 extra bij...
En toen op weg naar Miami. Echt met een brok in ons keel reden we van het Disney terrein af. Dit hebben we nog nooit gehad zo erg! Lijkt me een goed teken dat we het erg naar ons zin hebben gehad.
Onderweg hebben we echt noodweer gehad. Fikse onweersbuien die gepaard gingen met zéér zéér véél regen. Het leek soms wel alsof we aan het varen waren ipv rijden op de weg. Was tijdens deze buien niet bepaald een prettige rit.
Rond 15 uur kwamen we aan op de luchthaven. We hadden vooraf al besproken dat Cesco ons af zou zetten, met de bagage, bij de terminal en hij alleen de auto weg ging brengen en dan met de shuttle van de verhuurmaatschappij ook onze kant op zou komen.
Maar eerst een bagage wagentje gehaald om daar de meeste koffers op te stapelen!!

Ik ben alvast met de kids richting incheckbalie gelopen en daar hebben we gewacht op Cesco.
Hij was nog redelijk snel terug en toen konden we inchecken.

Inchecken ging niet zo flexibel als we wilden... Cesco en de kids zaten op het bovendek ingedeeld en ik ergens beneden. Lekker gezellig!
Op de heenreis was onze reservering voor het bovendek ineens uit de computer verdwenen en nu verspreid gaan zitten.

Over de reservering van de heenreis had Cesco al een flinke klacht ingediend bij de luchtvaart maatschappij en daar hadden we, via mail, antwoord terug gekregen dat ze, naast 5000 extra award miles, voor ons gezin plaatsen op het bovendek vast hadden staan... Nou ik hoorde daar blijkbaar niet bij... snif...
Maar goed de manager kwam erbij en hij heeft ervoor gezorgd dat we toch met zijn viertjes nu boven konden zitten! Alleen helaas niet op één rij.

Nu was het tijd om alvast door de douane en security check heen te gaan. Je mocht geloof ik nog net je kleding aanhouden, maar de rest, incl schoenen, moesten uit.
Alles moest op de band, maar om door het poortje heen te mogen lopen moest je je boardingpas laten zien en die lag op de band. We mochten door het poortje lopen, maar we mochten onze handbagage niet aanraken voor ze onze boarding passen had gezien. Dat gaat lastig... die lagen namelijk ONDER de handbagage! Maar het is allemaal goed gekomen.

Even voorbij de gate waar 'ons' vliegtuig stond was ook de business lounge. Daar mochten we, door Cesco's vele zakenreizen, ook weer gebruik van maken. Even lekker wat drinken.
We waren in ieder geval niet de enigste Nederlanders in deze lounge! Naast ons zat ook een Nederlandse familie Geordi zei al, op zo'n lekker zacht toontje natuurlijk, mam... het zijn Nederlanders!

En ik zei lachend tegen hem dat hij dan maar moest oppassen met wat hij zei, nu konden ze hem ook verstaan! De kids legde snel contact met hun kinderen. Tja Nintendo DS he... Nog even zitten kletsen. Eigenlijk, voor de kids, veel te snel moesten we naar het vliegtuig toe.
In het vliegtuig mochten we dit keer het trapje op naar het bovendek toe. Cesco heeft nog een poging gedaan om plaatsen te ruilen, maar één meneer wilde niet meewerken. En dat terwijl hij er zelf ook veel baat bij had. Nu zat naast Geordi een boze Franse mevrouw die de rest van de reis ook boos bleef kijken. Door de 'ik-wil-niet-ruilen' meneer, kon zij dus ook niet bij haar vrienden zitten!
Ik zat bij het raam met naast me Geordi en Cesco zat met Samantha een rij voor ons. Niet helemaal gezellig, maar we zaten nu toch maar mooi boven! Zee van beenruimte en eigen tv schermpjes, dat was weer erg lekker!
Tussen het raam en mijn stoel in was een soort van brede vensterbank gemaakt waar ook tassen in geplaatst konden worden.

Toen het signaal kwam dat de gordels uitmochten heeft Geordi ook een tijdje op die 'vensterbank' gezeten, kon hij lekker uit het raam kijken en (vooral) honderduit vertellen.
De kids kregen een kindermenu, chicken fingers met gebakken aardappeltjes, dat ging er als zoete koek in. Ces en ik konden kiezen uit iets van vis en beouf bourguignon, maar voor het laatste gekozen. Het hoofdmenu smaakte niet verkeerd en het soort van brownie ging ook nog wel. De rest was niet te vr*ten.

Tijdens de vlucht bleek de 'vensterbank' ook een perfecte plek voor Geordi om op de slapen. Officieel mocht dat wel niet, maar het werd getolereerd. Als hij maar wel in zijn stoel ging zitten als er teveel turbulentie was. Dat leek me ook niet meer dan logisch. Ik denk dat hij wel zeker 3,5 uur heeft liggen slapen daar in de 'vensterbank'. Er was redelijk wat turbulentie op de terugweg, maar Geordi heeft geluk gehad dat er geen 'gordel aan' signaal kwam. Dus kon hij lekker blijven liggen.
Toen het licht werd kwam Samantha vertellen dan ze zonsopkomst zo mooi was. Omdat ik de, nog steeds, boze Franse mevrouw niet storen wilde heeft Samantha er een paar foto's van gemaakt. Op Geordi na hebben we allemaal tijdens de vlucht niet echt heel erg goed geslapen en we kwamen ook enigszins verkreukeld aan op Parijs!

Met een bus werden we naar de hoofdterminal vervoerd en daar moesten we door de douane heen. Eenmaal daardoor heen kwam Cesco erachter dat mijn boardingpas ontbrak, Die lag of nog in Miami of deze is nooit uitgeprint geweest. Dus we moesten eerst langs de Air France balie om er een uit te laten printen. Gelukkig was dat niet een groot probleem.

Na een halve wereldreis over de luchthaven heen kwamen we bij de F terminal. Ik snap nu héél goed waarom we tijdens de heenreis begeleid werden om snel erdoorheen te komen! Zachtjes gezegd vind ik Parijs geen fijne luchthaven. Erg chaotisch allemaal en vooral erg druk. Maar Cesco z'n KLM kaart loodst ons ook hier weer met gemak doorheen. Je wappert met je kaart en je krijgt gelijk voorrang en hoeft niet in die lange wachtrijen te gaan staan.
Maar eerst moesten we door de security check heen. De apparatuur stond erg scherp afgesteld. Zowel bij Cesco als bij mij ging dat kreng af. Terwijl er echt niets meer in m'n zakken zat! Maar blijkbaar ging hij af op m'n broekrits en zijn drukknopen.
Maar we waren erdoorheen! Op naar de business lounge. Daar zat ook de Nederlandse familie waar we In Miami mee hebben zitten kletsen! De geluksvogels hadden een eerdere vlucht dan wij. Wij moesten nog tot half een wachten.

Maar eerlijk is eerlijk... wachten in zo'n lounge is een stuk prettiger dan wachten bij de gate! We ontbijten hier lekker met gewone croissantjes en chocolade croissantjes. Lekkere sapjes erbij, smaakte erg goed. Beter als het ontbijt in het vliegtuig! Ik heb daar met hangen en wurgen de vruchtjes erbij Geordi in gekregen omdat ik vond dat hij (en ik!) iets moest eten. Maar verder was het prut.
Ondertussen heb ik het reisverslag alvast bij zitten werken. Kan maar weer gebeurd zijn. Toch?

Eindelijk was het tijd om naar de gate te gaan. Vooral Samantha was helemaal op nu. Bij elkaar was het wachten op de aansluiting toch een beetje te lang geweest. Maar goed het was nu eenmaal niet anders.
Eenmaal bij de gate bleek ineens dat we vertraging bleken te hebben. Ook dat nog eens. Sam stortte zowat in van de slaap die ze had! Om 12:45 uur, de tijd dat we zouden vertrekken, mochten we het vliegtuig in. Cesco kon nog mooi een rij wisselen, omdat daarvan de mensen niet zijn opkomen dagen. Nu was deze hele rij leeg. Geordi is bij hem bij het raam gaan zitten. Vond hij helemaal gaaf. Samantha heeft niet eens gemerkt dat we vertrokken zijn, die was al in slaap gevallen.
Erg fijn, maar niet heus, achter ons heeft tijdens de hele vlucht een kind zitten krijsen en doen. Pffff ik heb m'n oordoppen dus maar ingelaten, dat dempte het geluid tenminste! Het was echt niet normaal.
Nederland kwam in zicht. Jammer genoeg had ik de camera in mijn tas laten zitten. Had echt prachtige foto's vanuit de lucht kunnen maken. Ik herkende Den Haag vanuit de lucht en zei tegen Geordi dat hij Zoetermeer vanuit de lucht kon zien. Hij was helemaal blij!
Uiteindelijk zijn we een uur later geland dan eigenlijk de bedoeling was. We moesten een beetje moeite doen om Samantha weer wakker te krijgen, maar het lukte. Ondanks ze ook niet weg wilde uit Amerika, was ze nu wel blij om terug te zijn in Nederland.

Opa stond al op ons te wachten, natuurlijk bij het raam even gedag zeggen. En hoe moe Samantha ook was, ze straalde helemaal toen ze opa weer zag!
De eerste bagage kwam al snel... Op de laatste 3 bagagestukken moesten we nog even wachten. Maar toen die bagage ook eenmaal op de band stond, was onze bagage snel compleet.
Nog even snel langs de douane, eh welke douane....? En we stonden buiten in de aankomsthal.

Nu natuurlijk even bekijken of alle bagage ook in onze eigen auto paste, maar dat was geen probleem. Bij Opa en Oma hebben we nog even snel wat gedronken en daarna zijn we zelf verder naar huis gereden. En toen waren we weer thuis!
Het was inmiddels al tegen vijven. We besloten dat 'even een dutje doen' nu weinig zin meer had. Dus de kids achter de Nintendo geplant en zelf alvast koffers uit gaan pakken.
Nog even een boterhammetje gegeten en daarna zijn de kids naar bed gegaan. Zowel Geordi als Samantha waren niet moe zeiden ze... Maar ik vraag me af of ze wel gemerkt hebben dat hun slaapkamerdeur dicht ging...

Het was werkelijk waar een schitterende reis. We hebben het zo ontzettend naar ons zin gehad. Ga het liefst volgende week weer terug.

Maar laten we nu maar eerst weer gaan sparen... wink